Fafnir is een legendarische draak uit de Noordse mythologie en was de zoon van Hreidmar. Hij was ook de broer van Regin, de dwergensmid, en Ottar. Nadat de goden per ongeluk Ottar hadden gedood, boden zij Hreidmar een schadevergoeding aan. Deze vergoeding bestond uit het zilver van de dwerg Andvari. Andvari, woedend omdat hij gedwongen werd zijn rijkdom af te staan, sprak er een vloek over uit.
Gedreven door hebzucht vermoordden Fafnir en Regin hun vader. Fafnir eiste echter al het zilver voor zichzelf op en veranderde in een draak om het beter te kunnen bewaken.
Volgens de legenden waren de Nibelungen elvensmeden, experts in het smeden van metaal voor het maken van onoverwinnelijke zwaarden, schilden en andere wapens. In de duisternis van de grotten die naar het land van de Nibelungen leidden, lagen grote schatten verborgen. Hoewel velen ernaar verlangden, kon niemand bij de schat komen omdat deze werd bewaakt door de verschrikkelijke draak Fafnir. Vele heldhaftige krijgers probeerden de schat van de Nibelungen te stelen, maar zij werden allemaal verslagen door het monster.
De wraak van Mimir
De ingang van de grot opende zich midden in een koud bos. Daar woonde de goblin Mimir. Hij was ooit een Nibelung geweest, maar leefde nu in afzondering, alleen in het bos… Hij wilde de schat in handen krijgen, maar was uit het ondergrondse koninkrijk verbannen.
Mimir bracht zijn dagen door met piekeren over hoe hij zijn doel kon bereiken, maar hij was een lafaard en te zwak om tegen de draak te vechten. Totdat het lot hem op een dag een kind liet ontmoeten.
Op een zomerochtend ontdekte Mimir bij zijn grot een pasgeboren baby. Het kind leek onlangs te zijn achtergelaten, gewikkeld in een prachtige mantel.
Naast hem lag een gebroken zwaard van indrukwekkende omvang. Mimir was gecharmeerd van het zwaard en onder de indruk van de lichaamsbouw en kracht van het kind. Hij dacht dat beiden hem van pas konden komen en besloot het kind op te voeden.
Ontdek onze viking sieraden
Siegfried en de draak Fafnir
Toen de jongen groot was, besloot Mimir het zwaard te repareren dat de kleine jongen bij zich had toen hij hem in het bos vond. Het enorme zwaard was alleen hanteerbaar dankzij de buitengewone kracht van de jongen.
Mimir leerde de jongen alles wat hij wist over de kunst van het zwaardvechten en hoe een ridder zich hoorde te gedragen. Maar bovenal bracht hij hem een verlangen naar avontuur en liefde bij, ondanks de beproevingen en gevaren. Hij hoopte dat de jongen wraak op de Nibelungen zou nemen en hem zou helpen de schat in handen te krijgen.
De jongen heette Siegfried en was de zoon van Sigismund, de grote koning der Franken, uit de familie van de god Odin en de beeldschone Siglida, wat “bescherming van de overwinning” betekent. Het koninkrijk van zijn vader lag nog in het noorden.
Met het zwaard en de moed van Siegfried beraamde Mimir zijn wraak. Hij overtuigde de jongeman om de geduchte Fafnir te confronteren. Siegfried trok het bos in, naar de plek waar de grot van de draak zich bevond. Hij wist, dankzij de raad van Mimir, dat er een onoverwinnelijke draak in zijn hol zat. Hij wist ook hoe hij hem naar buiten kon lokken.
Bij de ingang van de grot begon hij een zachte melodie te spelen op zijn zilveren hoorn. De muziek wekte de draak en lokte hem uit zijn grot. Siegfried wachtte de draak op, verborgen tussen de bomen, en voordat het beest hem kon zien of ruiken, doorboorde zijn krachtige zwaard het hart van Fafnir.
Stervend bekende Fafnir aan Siegfried dat hij ooit een machtige reus was geweest. Een vloek was over hem uitgesproken, waardoor hij in een draak veranderde, gedoemd om te sterven door de hand van de jongeman. De draak voorspelde ook dat hij verliefd zou worden op een vrouw die zijn ondergang zou betekenen.
Toen Siegfried het zwaard uit het lichaam van de draak trok, stroomde er kokend bloed over zijn hand, wat hem brandwonden bezorgde. Om de pijn te verzachten, bracht de jongeman zijn hand naar zijn mond en raakte zijn lippen aan met het drakenbloed.
Op dat precieze moment realiseerde Siegfried zich dat hij de kracht had om het gezang van de vogels te begrijpen. Zij onthulden hem waar de kostbare schatten van de Nibelungen verborgen lagen en hoe hij de grotten kon binnengaan om ze te vinden.
Via de vogels ontdekte Siegfried dat hij onsterfelijk zou worden als hij in het bloed van de draak zou baden. Dus, voordat hij de grot binnenging, baadde de held in het bloed van Fafnir. Echter, een klein lindeblad bleef op zijn rug plakken, waardoor er een plekje achterbleef dat niet door het drakenbloed beschermd werd…
De schat van de Nibelungen
Dankzij de vogels wist Siegfried hoe hij de schat kon bereiken. Hij wist ook welke voorwerpen in de grotten het meest waardevol waren. Hij nam alleen de onzichtbaarheidshelm en een magische ring mee. De drager van de ring zou onoverwinnelijke macht over de wereld krijgen. Wat Siegfried niet wist, was dat er een vloek op de ring rustte die ongeluk zou brengen aan iedereen die hem bezat.
Bij het verlaten van de grot hoorde Siegfried opnieuw de vogels. Deze keer vertelden ze hem over Brunhilde, een strijdersprinses en de mooiste van de dochters van de koning van Bourgondië. Hij liet zich meeslepen door hun woorden, stelde zich de jonge vrouw voor en verheugde zich op hun ontmoeting.
Dit avontuur stilde zijn honger naar succes niet. Om Brunhilde te ontmoeten, reisde hij door vele landen en vocht hij tegen talloze krijgers. Hij heroverde zijn troon en slaagde erin een nog beroemdere koning te worden dan zijn vader.
Maar, zoals Fafnir had voorspeld, zou de liefde voor deze vrouw hem ook het grootste ongeluk brengen…
