Baldr is een van de meest geliefde figuren uit de Noordse mythologie. Bekend als de god van het licht, werd hij diep gerespecteerd door zowel goden als stervelingen. Zijn verhaal is tragisch, vol heldendom en verraad, en is eeuwenlang van generatie op generatie doorgegeven.
Baldr en zijn rol in de Noordse mythologie
Als lid van de Asen is hij de god van het licht, schoonheid, jeugd en liefde. Als zoon van Odin en Frigg stond hij bekend om zijn intelligentie en inzicht. Er werd gezegd dat hij zo mooi en nobel was dat er licht uit zijn lichaam straalde en dat zelfs de mooiste bloemen voor hem bogen als hij voorbijkwam.
De intelligentie en het inzicht van Baldr overtroffen die van alle andere goden in Asgard. Zijn wijsheid was zo groot dat hij elk probleem of meningsverschil tussen goden en mensen kon oplossen. Hij had ook een bijzondere band met de natuur en kon communiceren met dieren en planten.
Een van zijn beroemdste prestaties is de bouw van de muur van Asgard – een muur gemaakt van Steen, ijzer en glas die de stad beschermde tegen aanvallen van reuzen. Hij creëerde ook de regenboogbrug Bifrost, waarmee de goden veilig tussen Asgard en Midgard (de wereld van de mensen) konden reizen.
De familie van Baldr:
De familie van Baldr was groot en omvatte zijn broers, Hodr en Thor, evenals zijn vader Odin. Hij had ook twee halfzussen: Hel en de godin van de liefde, Freya. Hij was getrouwd met Nanna, een menselijke vrouw met wie hij een zoon kreeg genaamd Forseti. Zijn moeder Frigg was een oorspronkelijk lid van de Asen en schonk hem vele gaven, waaronder dapperheid, vriendelijkheid en welsprekendheid.
Het verhaal van de dood van Baldr
De dood van Baldr was een belangrijke gebeurtenis in de Noordse mythologie. De goden konden zijn dood niet voorkomen, wat in de profetie van de Voluspa werd aangekondigd als de eerste van vele gebeurtenissen die zouden leiden tot Ragnarök, het einde van de wereld.
Frigg wilde haar zoon beschermen en zorgde ervoor dat alle levende wezens Baldr geen kwaad zouden doen, met uitzondering van de maretak, die ze te onschadelijk vond om een eed van te eisen. De onkwetsbaarheid van Baldr maakte hem het doelwit van spelletjes en vermaak van de andere goden, die messen en pijlen naar hem gooiden, wetende dat niets hem kon kwetsen.
Loki, jaloers op de onoverwinnelijkheid van Baldr, vermomde zich als een oude vrouw om met Frigg te praten en te zien of Baldr zwakheden had. Frigg onthulde dat ze geen eed had gevraagd aan de maretak, wat Loki in zijn voordeel gebruikte. Hij maakte vervolgens een pijl van de maretak en stelde Hodr, de blinde broer van Baldr, voor om een spelletje te spelen en een pijl op Baldr te schieten. Loki leidde de hand van Hodr en schoot de pijl op Baldr. De pijl doodde hem op slag, waardoor alle goden van Asgard in diepe rouw werden gedompeld.
Omdat hij de dood van Baldr niet wilde accepteren, werd Hermod door Odin naar de onderwereld gestuurd om met Hel te onderhandelen en te proberen Baldr terug te halen. Nadat hij haar had overtuigd, stemde ze toe onder één voorwaarde: dat alle levende wezens ter wereld om Baldr zouden huilen. De heks Thokk weigerde echter voor hem te huilen en zijn plan mislukte, waardoor de goden achterbleven zonder hun geliefde zoon.
Nanna, de vrouw van Baldr, stierf van verdriet toen ze hoorde van de dood van haar man. Het lichaam van Baldr en zijn vrouw werden op een brandstapel verbrand en Thor wierp de dwerg Litr als offer in het vuur.
Loki werd door Odin veroordeeld; hij werd vastgeketend aan drie rotsen en een giftige slang werd boven zijn kop geplaatst om gif op hem te laten druppelen. Odin kreeg een zoon, Váli, bij de reuzin Rindr, die in slechts één dag volwassen werd met als specifiek doel Hodr te doden, hoewel hij slechts een pion was in de listen van Loki.
De erfenis van de dood van Baldr
Het verhaal van de dood van Baldr wordt gebruikt om natuurverschijnselen zoals bliksem en donder te verklaren. Men gelooft dat de goden zo verdrietig waren om de dood van Baldr dat de hemel oplichtte door bliksem en het geluid van de donder hun roep was.
Hoewel Baldr niet terugkeerde uit de dood, is zijn verhaal eeuwenlang in herinnering gebleven, als herinnering dat zelfs goden machteloos zijn tegenover het lot en de sterfelijkheid. Het getuigt van het belang voor ons, stervelingen, om van elk moment te genieten dat we op deze aarde doorbrengen, omdat we nooit weten wanneer onze tijd onverwacht ten einde loopt.
